Stanisław Wokulski - charakterystyka, dzieje
Czas czytania: 7 min.



Stanisław Wokulski - charakterystyka, dzieje







Poleca:

92 % użytkowników, liczba głosów: 77
Stanisław Wokulski jest głównym bohaterem Lalki i jedną z najciekawszych postaci polskiej literatury. Pełen sprzeczności, dynamiczny, nieobliczalny – budzi zainteresowanie i intryguje. Bohater licznych memów, stał się po latach idolem szkolnej pop-kultury. Kim jest?


Spis treści

1. Życiorys Wokulskiego
2. Charakterystyka Stanisława Wokulskiego
3. Dzieje Wokulskiego w ujęciu chronologicznym
4. Stanisław Wokulski romantyk, czy pozytywista?
5. Stanisław Wokulski pytania i odpowiedzi
 5.1. Dlaczego Wokulski wyjechał do Paryża?
 5.2. Dlaczego Stanisław Wokulski miał czerwone dłonie?
 5.3. Co Wokulski robił w Bułgarii?
 5.4. W jaki sposób Wokulski uratował Łęckich od bankructwa?
 5.5 W jaki sposób Wokulski pomaga Wysockiemu?
 5.6 Co zawierał testament Wokulskiego?




Życiorys (CV) Stanisława Wokulskiego


imie: Stanisław
nazwisko: Wokulski
wiek: 46
data urodzenia: 1832
adres zamieszkania: Krakowskie Przedmieście/ Warszawa
stan cywilny: wdowiec
obywatelstwo: polskie

Ukończone szkoły1860-1861 - Szkoła Przygotowawcza,
1862 - rok Szkoły Głównej na kierunku matematyczno-fizycznym, nauka przerwana z powodu udziału w powstaniu styczniowym.

Przebieg pracy zawodowej:
Kariera Stanisława Wokulskiego


- 1854-1862 subiekt w winiarni u Hopfera;
- 1870-1876 subiekt w sklepie galanteryjnym,
- 1876-1879 prowadzenie sklepu galanteryjnego na Krakowskim Przedmieściu
- 1876 - dostawca żywności dla wojsk rosyjskich podczas wojny rosyjsko-tureckiej
- 1878-1879 prezes spółki do handlu ze Wschodem

Praktyczne umiejętności:
  • duże doświadczenie w prowadzeniu firm handlowych
  • umiejętność szybkiego uczenia się
  • j.angielski (biegle),
  • j.francuski (biegle).

Predyspozycje zawodowe: zarządzanie firmami handlowymi, dobry kontakt z ludźmi, umiejętność organizacji zespołów pracowników, pomysłowy, zdolny, pracowity, ambitny.
Zainteresowania: nauki ścisłe, nauki przyrodnicze, handel.



Charakterystyka Stanisława Wokulskiego

Jest to czterdziestopięcioletni mężczyzna, którego biografia składa się niemal z samych niezwykłych dokonań. Jako młody subiekt zamarzył o zdobyciu wykształcenia, co było niemal nieosiągalne dla ludzi w jego położeniu. Później bohatersko zdecydował wziąć udział w powstaniu, za co został skazany na wygnanie. Tam poznawszy wielkich naukowców zapragnął poświęcić się nauce. Sytuacja zmusiła go do typowego małżeństwa z rozsądku, co jednak ostatecznie pozwoliło mu uzyskać niezależność finansową. Dobre kontakty, a także przedsiębiorczość i zaradność w krótkim czasie pozwoliły mu potroić majątek. Gdy zaspokoił swe dążenia, życiem jego zawładnęło obsesyjne uczucie do Izabeli Łęckiej. Temu uczuciu poświęcił całą energię.


Postać Wokulskiego prezentowana jest wielowymiarowo w miarę rozwijania się powieści. Prus wyczerpał chyba wszystkie możliwe typy przedstawień: dostajemy zarówno obiektywny narratorski opis, jak i subiektywne relacje innych bohaterów. Wiele dowiadujemy się także w formie plotki, którą później weryfikuje sam opis zdarzenia, oraz z refleksji Wokulskiego o sobie samym. We wnętrzu bohatera toczy się bowiem walka, o to, czy jest bardziej romantykiem, czy pozytywistą. Wokulski jest świadom tej walki, stąd częste są autorefleksje. Istotnym elementem charakterystyki Wokulskiego jest niejednoznaczne zakończenie powieści, nie pozwalające na rozstrzygnięcie kwestii, który pierwiastek (romantyczny czy pozytywistyczny) zwyciężył w duszy bohatera.

W postaci Wokulskiego kumuluje się kilka paradoksów: jest zarazem człowiekiem typowym – jako przedstawiciel pokolenia postyczniowego, jak i wyjątkowym – jako jednostka wybitna, osiągająca sukcesy niemal na każdym polu. Również uczucie Wokulskiego jest paradoksalnie sprzeczne – kocha, jak romantyk, ale konsekwentnie, racjonalnie (a wiec anty-uczuciowo) rozstawia „sidła” wokół panny Izabeli.


Wokulski jest człowiekiem czynu i jak mówi o nim Ochocki, „człowiekiem szerokiej duszy”. I rzeczywiście, nigdy nie odmówił pomocy potrzebującemu. Można mniemać, że sam zrobił więcej, niż kilku arystokratycznych fałszywych filantropów.



Dzieje Wokulskiego w ujęciu chronologicznym

Zobacz Losy Wokulskiego - plan
  • Po stracie majątku przez jego rodzinę, młody bohater postanowił samodzielnie zebrać pieniądze na naukę i poszedł do pracy.
    Przyjęto go do winiarni Hopfera. Cały czas ciężko pracował i wciąż się uczył.
  • Po jakimś czasie wstąpił do Szkoły Przygotowawczej, a gdy pomyślnie zdał w niej końcowe egzaminy – do Szkoły Głównej.
  • Przerwał jednak studia i wziął udział w powstaniu styczniowym, przez co został zesłany na Syberię do Irkucka – biografia godna romantyka.
  • Po powrocie do Warszawy miał duże problemy ze znalezieniem pracy, ale dzięki pomocy przyjaciela – Ignacego Rzeckiego – został przyjęty do sklepu Jana Mincla.
  • Po śmierci Niemca ożenił się z wdową, dużą starszą Małgorzatą Pfeifer. Małżeństwo mu nie służyło: powoli tracił cel życia, opadał z sił. Gdy nagle został wdowcem i odziedziczył duży majątek po żonie, nie poprawiło to jego samopoczucia.
  • Na próżno próbował kontynuować młodzieńcze pasje naukowe. Podczas przedstawienia teatralnego spotkał Izabelę Łęcką i zakochał się w romantyczny sposób.
  • Postanowił zdobyć dla niej majątek i dlatego wyjechał na wojnę rosyjsko-turecką, z której wrócił z pokaźną sumą pieniędzy.
  • Wszelkimi sposobami próbował zdobyć serce panny Łęckiej: otworzył nowy sklep, założył spółkę do handlu ze Wschodem, prowadził interesy z Rosjaninem Suzinem oraz udzielał się charytatywnie: pomógł między innymi prostytutce Mariannie, furmanowi Wysokiemu, a także Węgiełkowi.
  • W efekcie nieszczęśliwej miłości wyjechał do Paryża, gdzie spotkał profesora Geista, nie mogąc jednak uleczyć się z uczucia – wrócił do Warszawy i ponownie oczarowywał Izabelę.
  • Z jej powodu próbował nawet popełnić samobójstwo i wpadł w stan apatii.
  • Jego losy zakończyły się nagłym zniknięciem: jedni twierdzili, że bohaterowi udało się w końcu zabić co uczynił w ruinach zasławskiego zamku (taka wersja wydarzeń była efektem listu Węgiełka do Rzeckiego i wiadomości od doktora Szumana, któremu ktoś doniósł, że Wokulski kupował dynamit u jednego z górników), drudzy z kolei – że ponownie wyjechał do Paryża i rozpoczął tam współpracę z Geistem (tę wersję wydarzeń potwierdzał wyjazd do stolicy Francji fascynata naukowych wynalazków - Juliana Ochockiego), a jeszcze inni, wierzący w wiadomość od Szlangbauma – że za granicą Stanisław rozpoczął całkiem nowe życie.




Stanisław Wokulski romantyk, czy pozytywista?


Wokulski Romantyk, czy pozytywista?
Całe opracowanie - Wokulski romantyk, czy pozytywista?



Wokulski w pytaniach i odpowiedziach


Dlaczego Wokulski wyjechał do Paryża?


Wokulski był świadkiem rozmowy między Łęcką i Starskim, w której ta kokietowała młodego kuzyna i umawiała się z nim na wspólny wyjazd na wakacje:
"— A ładnie... spodziewałam się komplimentu pod moim adresem...


strona:   - 1 -  - 2 - 

Polecasz ten artykuł?TAK NIEUdostępnij


  Dowiedz się więcej



Komentarze: Stanisław Wokulski - charakterystyka, dzieje

Dodaj komentarz (komentarz może pojawić się w serwisie z opóźnieniem)
Imię:
Komentarz: