Wątek miłosny. Najbardziej widocznym wątkiem powieści jest wątek miłosny. Jego zasadniczy zrąb osnuty jest wokół postaci Wokulskiego i Izabeli, ale jest jeszcze kilka innych par a także osoby związane z Wokulskim (Stawska) oraz z Łęcką (Starski i przygodni adoratorzy). Od pewnego momentu życie kupca organizuje tylko i wyłącznie uczucie do Izabeli. Można więc mówić, że wątek miłosny jest wątkiem głównym, gdyż dotyczy bezpośrednio losów Wokulskiego, na które składa się akcja powieści. Jest ono głównym motorem jego działań i stanowi motywacje dla niemal wszystkich zdarzeń, składających się na akcję Lalki. Tym samym wątek miłosny jest również wątkiem dziejów głównego bohatera.


Wątek Rzeckiego. Wątek ten wyróżniony został nawet poprzez poświęcenie bohaterowi osobnych rozdziałów na jego pamiętnik. W pamiętniku tym zapisuje on swoje dzieje, a także relacjonuje i komentuje bieżące wydarzenia. Poprzez wspomnieniowe retrospekcje poszerza on perspektywę czasową oraz łączy się ściśle z funkcjonowaniem historii w utworze. To właśnie w pamiętniku Rzeckiego pojawiają się komentarze do ówczesnej i dawniejszej sytuacji politycznej Europy, to tu przywoływana jest większość ważnych wydarzeń historycznych.

Wątek społeczno-obyczajowy. Prus ukazał losy bohaterów na tle tego, co dzieje się w świadomości społecznej. Postawił w Lalce niekorzystna diagnozę ówczesnego społeczeństwa, które jako zbiorowość nie potrafiło docenić jednostek wybitnych. Tu splatają się różne wątki poboczne, np. wątek baronostwa Krzeszowskich, traktujący o rozpadzie polskiej rodziny, wątek dotyczący demitologizacji romantycznych i pozytywistycznych ideałów, czy też wątek dotyczący sposobów życia różnych grup społecznych.

  Dowiedz się więcej
1  Tomasz Łęcki – charakterystyka
2  Kompozycja Lalki
3  Bolesław Prus - biografia



Komentarze
artykuł / utwór: Główne wątki powieści


  • Pewnie że taka była tak jak opisano 2 posty niżej jeszcze bym epitetów nasadził.Przydało by się Ci książkę przeczytać albo chociaż streszczenie żeby cokolwiek mówić na ten temat.
    Adrian ()

  • Do Wilma: Zgadzam się, ale niezupełnie. Nie można oceniać postępowania Izabeli w tak surowy sposób. Proszę zwrócić uwagę na to, że Izabela była osobą taką, a nie inną ze względu na to w jakiej warstwie społecznej się urodziła.
    Joanna ()

  • "w miłość idealisty do kobiety trzeźwo kalkulującej i patrzącej na świat. " no ja tam szczerze wątpi czy Izabela Łęcka kiedykolwiek myślała o czymkolwiek trzeźwo. Ona była głupią, infantylną, rozpieszczoną, małą laleczką. nic więcej. niestety.
    wilma ()

  • Izabela jest kobietą trzeźwo kalkulującą i patrzącą na świat ?! Toż to herezja! Izabela jest osobowością narcystyczną, idealizuje siebie, wierzy w projekcje swojej osobowości, a nie w zweryfikowaną rzeczywistość, żyje jakby w baśni, w której ona jest w centrum zainteresowania. Uważa, że jest cudem, ideałem, obcuje z sacrum, a od innych oczekuje podziwu i wielbienia, jest ograniczona intelektualnie. Odrzuca Wokulskiego, ponieważ jest dorobkiewiczem, a nie arystokratą! Nie chce małżeństwa ?! O prezent zaręczynowy ( metal od Geista ) ? Mieli się pobrać! Ale ona, jako że nie pragnęła miłości, tylko prowadziła życie na pokaz poniżyła Wokulskiego w pociągu flirtując z Starskim. Oj słabo, słabo
    bolek ()

  • MIŁOŚĆ „Lalka” jest powieścią o obfitej zawartości zagadnień społecznych. W problematykę społeczną została też uwikłana romansowa historia Wokulskiego. Wokulski uwikłał się w miłość mieszczanina do pięknej arystokratki, zepsutej przez wychowanie i przez powodzenie; w miłość 46-letniego mężczyzny do dwakroć młodszej panny (choć to nie stanowiło dużej przeszkody); w miłość idealisty do kobiety trzeźwo kalkulującej i patrzącej na świat. Autor sam podkreśla, że źle ulokowana miłość jest powodem wszelkich tragedii Stacha. Nie miał bowiem szans na wzajemność. Dla Wokulskiego miłość ma tylko jedno imię. Miłość, a nie małżeństwo. Nie chce słuchać rad swego przyjaciela Rzeckiego, musi sam wszystko przeżyć. Najgorsze w sytuacji Wokulskiego jest to, iż zdaje sobie sprawę z tego, że wokół są inne piękne i dobre kobiety (pani Stawska, pani Wąsowska), a nie może uwolnić się od uczucia jakie owładnęło jego umysł [i niech mi ktoś powie, że miłość nie jest ślepa ! – przyp. aut.]. Na domiar złego jest świadomy tego, że panna Izabela [jak kto woli Izabelllllllla – przyp. aut.] kokietuje Mraczewskiego (swoja drogą mężczyznę prostego, nieskomplikowanego i bezczelnego [to wcale nie jest przyp. aut. – przyp. aut.]), cieszy się z powrotu Starskiego, poniża się wobec Molinariego. Za sprawą tej miłości staje Wokulski wobec pytań o siebie i istotę człowieczeństwa, pytań, na które nigdy nie ma odpowiedzi. Na chwilę tylko pokrzepia się myślą, że choć go wszystko zdradziło, to „jeszcze mu pozostała wierną – ziemia, prosty człowiek i Bóg”, ale nie na długo starczy mu tego pokrzepienia, nastąpi bowiem wkrótce koniec powieści i choć nie wiadomo jak się skończy, to nie sądzę by człowiek z takim bagażem doświadczeń jak Wokulski mógłby być w przyszłości szczęśliwy [ostatnie zdanie to także przy. aut. – przyp. aut.]
    doti ()

  • Krótko i zwięźle :)
    Zdzibq ()



Dodaj komentarz (komentarz może pojawić się w serwisie z opóźnieniem)


Imię:
E-mail:
Tytuł:
Komentarz:
 





Tagi:
Miłość w Lalce - Prus - Lalka - Bolesław Prus - Lalka -